Wat ik zie

Door de geschiedenis heen zie ik de mens slingeren tussen twee uitersten. Aan de ene kant te veel orde, controle, onderdrukking. Aan de andere kant te veel chaos, verwarring, het gevoel dat niets meer houvast biedt. Ik geloof niet dat gezondheid, voor een mens of voor een samenleving, in een van die uitersten ligt. Het zit in de levende beweging ertussen, in het vermogen om mee te bewegen zonder te breken.

Vandaag zie ik een mensheid die sneller vooruitgaat dan ze kan bijbenen. Onze wereld verandert razendsnel, maar ons zenuwstelsel is niet meegegroeid in hetzelfde tempo. Dat verschil voel je. In de eenzaamheid die blijft hangen ondanks alle verbinding die er lijkt te zijn. In het zoeken naar betekenis dat maar niet stopt. In de verdeeldheid die overal opduikt, alsof niemand meer precies weet waar hij bij hoort.

Ik verwacht niet dat dit wordt opgelost met nog meer vooruitgang. Ik verwacht juist dat mensen teruggrijpen naar wat al duizenden jaren werkt. Adem. Beweging. Ritueel. Aanraking. Aanwezigheid. Niet als romantisch verlangen naar vroeger, maar omdat het lichaam dit nodig heeft om te kunnen landen.

Aan jou wil ik dit meegeven. Geen enkel systeem, geen enkele methode, geen enkele theorie vangt jou volledig. Je bent geen probleem dat opgelost moet worden. Je bent een proces dat gezien wil worden. Wat je liever niet voelt, wat je wegduwt of verbergt, hoeft niet verslagen te worden. Het wil gewoon gezien en geaccepteerd worden.

En de rust waar je naar zoekt vind je niet door harder te denken. Die komt wanneer je stopt met het overtuigen van je hoofd en begint met het vertrouwen van je lichaam.